زآتش عشقی که توافرختی جسم وجاوپیکرم راسوختی

هرکه زین آتش نسوزدپخته نیست آنکه زین آتش بماندخام کیست

ای توداروی ی تن تب خیزمن ای همه چیزمن وهرچیزمن

گرچه میسوزددرونم ازفراق زنده می دارد دلم رااشتیاق

راستی راازچه جانم سوختی این چه آتش بودتوافروختی

خوب کردی بیشترجانم بسوز هرچه خواهی برلحیبش برفروز

عاقبت من یارخودرایافتم نازنین دلدارخودرایافتم

یادتوروشنگرافکارمن ای خوشامن تاشوی تو یارمن

شب بدون توآغازبی پناهی من

هرلحظه دربرابرمن اشک ریختی

تا در قدح چشمانت

دستانت را در دستان من بگذار

تا پر صلابت تر از دیروز

من تو را نگاه می کنم

و جهان رنگ می بازد

همیشه تر از دیروز

در فکر پراکندن اواز عشق

در دور دست ترین

تاریک خانه های تنم

در فکر زیبا کردن

مردابهای مرده

سلام

توروخدا برام دعاکنید من به بن بست رسیدم واقعانمیدونم بایدچیکارکنم

خیلی تنهام خیلی.....

دعاکنید خدابهم قدرت تصمیم گیری بده وبتونم روتصمیمم پافشاری کنم

دعایم کن

           که من

                      محتاج محتاجم

تمام گنجشکان که درنبودتومرابه بادملامت گرفته اند

شماای خاطرات کهنه وپوسیده ودرهم زمن امشب چه میخواهید؟

زمن امشب که می میرم یکه وتنهاچه می خواهید؟

برای مردنم کسی راخبرنسازید!

نمیخواهم پدربرهم زندچشمان بازم را.

نمیخواهم ببیندمادرم سختی جان کندنم را

نامه ای نوشتم اگربیوفتدبه دست خواهرم ازدل کشدآهی!!!

وگرافتدبه دست دلبرم اشکش فروریزد

بدینسان نامه ام:

سلام مادرسلام ای نازنیین ای مهربان ای بهترین مادر.

دگردردفترم شعرجدیدی را نخواهی دیدنخواهی خواند

دگردرآلبومم عکس جدیدی رانخواهی دید

دگرهرشب دررابه رویم نخواهی بازکرد

دگرازمن نمیپرسی کجا بودی دراین ظلمت؟

چه میکردی؟چه میخواهی؟

مادراگرروزی رفیق مهربانی آمدسراغ من

بگو:فرزندم به ناکامی جان داد.

وتاآخرین لحظه عمربه سختی سخن میگفت:

خداحافظ عزیزانم

خداحافظ رفیقانم

خداحافظ......

دردعاشقی

هر نگاه بستگی به احساسی که در آن نهفته است ,

سنگینی خاص خودش را دارد
و نگاهی که گرمای عشق در آن نهفته باشد , بدون انکه احساس کنی ,

تنت را می سوزاند
اولین بار که سنگینی یک نگاه سوزنده را احساس کرد , یک بعد از ظهر سرد زمستانی بود
مثل همیشه سرش پایین بود و فشار پیچک زرد رنگ تنهایی به اندام کشیده اش ,

اجازه نمی داد تا سرش را بلند کند
می فهمید

, عمیقا می فهمید که این نگاه با تمام نگاه های قبلی ,

با همه نگاه های آدم های دیگرفرق می کند
ترسید , از این ترسید که تلاقی نگاهش

, این نگاه تازه و داغ را فراری بدهد
همانطور مثل هر روز , طبق یک عادت مداوم تکراری ,

با چشم هایی رو به پایین , مسیر هر روزه ش را, در امتداد مقصد هر روزه ,

ادامه داد .در ذهنش زندگی شبیه آدامس بی مزه ای شده بود که طبق اجبار

, فقط باید میجویدش
تکرار , تکرار و تکرار
سنگینی نگاه تا وقتی که در خونه را بست , تعقیبش کرد
پشتش رابه در چسباند و در سکوت آشنای حیاط خانه ,

به صدای بلند تپیدن قلبش گوش داد
برایش عجیب بود , عجیب و دلچسب

ماهی بی جفت درجام بلور

هرطرف درحالت چرخیدن است

جفت اوافتاده بیجان روی آب

بی خبرازشادی جنبیدن است

ماهی بی جفت تنهاوغریب

اضطرابش پیش چشم روشن است

گاه می بوسدهمدم خاموش را

گاه عاشق واردربوییدن است

گریه می جویدزچشم ازملال

لرزه هازین غصه درجان وتن است

پیش خودگویدکه شاید بی صدا

ماهی بیچاره درنالیدن است

یادآن هنگامه ی بی همدمی

دیده اش گریان سکوتش شیون است

آنچه زین غم میچکدبرروی آب

نرم نرمک قطره ی اشک من است

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

خدایامیدانم یک شاخه ی کوچک بلوطتوراازمن بهترمیشناسدودریایی که درآندوردست موج می زندازمن به تونزدیک تراست

خدایابه خورشیدچه گفته ای که یک لحظه هم سردنمیشودوتن به تاریکی نمیدهد؟

به ماه چه گفته ای که جزروشنایی حرفی برای گفتن ندارد؟

به ریحان ها ومریم هاچه داده ای که ازازل تاابدبوی تورامیدهد؟

خدایاقبل ازاینکه به دنیابیایم عاشقت بودام وپیش ازدیدن بارانهاوخیابان هاصدای تورادیده ام وعشق راباتوآغازکردم.

خدایامیدانم توهمه جابامن خواهی بودچه درخاطرات کهنه وزنگ زده ام وچه درزرورقی که به سوی فرداوپس فرداهامیرود.

خدایاتمام درهارابه رویم بازکن دیوارهای لجبازراازسرراهم برداروپنجره ای کوچک به قلبم عطافرما.

اجازه بده درقلمرومهربانی توزندگی کنم وبرای شقایق هاسرودبخوانم.

خدایاای لطیف ترازرودهای سپید ای که نامت کلیدباغستان های رحمت است اگردستان نازکم رانگیری وبه رویم لبخندنزنی

درجاده های خاکستری غفلت گم میشوم

خدایاهرروزهمه جاعاشقت خواهم بود درسایه بال های یک پروانه درهیاهوی رعدهازیریک درخت انجیروروی خوشه های شیرین انگور

خدایامن یک روزدرایستگاه عشق ابرهاوماه رادرکوله پشتی ام میگذارم وسواراولین قطارمیشوم تابه دیدارتوبیایم

من مشتاقانه روبه روی آینه می ایستم وگیسوان رابرای رسیدن به آن روزشانه میکنم.

سلام ای آنکه نمیشناسمت

دقایقی حوصله کن وحرف های دلم رابخوان دوباره تنهاشده ام دوباره دلم هوای توراکرده خودکارم راازابرپرمیکنم وبرایت ازباران مینویسم به یادشبی می افتم که تورامیان شمع هامیبینم دوباره میخواهم به سوی توبیایم توراکجامیتوان دید؟ درآوازشبآویزهای عاشق؟درچشمان یک آهوی مضطرب؟درشاخه های یک مرجان قرمز؟درسلام دختربچه ای که تازه نام تورایادگرفته است؟دلم میخواهم وقتی باغهابیدارندبرات نامه بنویسم وتونامه هایم رابخوانی وجواب آنهارابه نشانی همه ی غریبان دنیابفرستی.ای کاش میتوانستم تنهاییم رابرای تومعناکنم ای کاش میتوانستم همیشه ازتوبنویسم میترسم روزی نتوانم بنویسم ودفترم خالی بماندوحرفهای ناگفته ام هرگزبه دنیانیاید میترسم نتوانم بنویسم وکسی ادامه ی سرود قلبم رانشنود

ودوباره شب دوباره تپش این دل بی قراردلم میخواهددیوارهاپنجره شوند ومن تورادرمیان چشم هایم بنشانم

دوباره شب دوباره تنهایی وخودکاری که باهمه ی ابرهای عالم پرنمیشود

دوباره شب دوباره یادتوکه این دل بی قرار رابیدارنگه داشته ودوباره من وخاطرها

بی تومهتاب شبی بازازآن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال توگشتم

شوق دیدارتولبریزشدازجام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

درنهان خانه ی جانم گل یادتودرخشید باغ صدخاطره پیچید

یادم آمدکه شبی باهم ازآنکوچه گذشتیم

پرگشودیم ودرآن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی برلب آن جوی نشستیم

توهمه رازجهان ریخته درچشم سیاهت

من همه محوتماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فروریخت درآب شاخه هادست برآوردبه مهتاب

شب وصحراوگل وسنگ همه دلداده به آوازشباهنگ

یادم آیدتوبه من گفتی ازاین عشق حذرکن

اشکی ازشاخه فروریخت

مرغ شب ناله تلخی زدوبگریخت

اشک ازچشم تولغزید

ماه برعشق توخندید

یادم آیدکه دگرازتوجوابی نشنیدم

پای دردامن اندوه کشیدم

نه گسستم نه رمیدم

رفت درظلم توغم آن شب وشبهای دگرهم

نگرفتی دگرازعاشق آزرده خبرهم

نکنی دیگرازآن کوچه گذرهم

بی تواما

به چه حالی من ازآنکوچه گذشتم....

قاصدک غم دارم

غم آوارگی ودربدری

غم تنهایی وخونیین جگری

قاصدک وای به من همه ازخویش مرامیرانند

همه دیوانه ودیوانه ترم میخوانند

مادرمن غم هاست

مهدوگهواره ی من ماتم هاست

قاصدک دریابم!روح من عصیان زده وطوفانیست...

آسمان نگهم بارانیست

قاصدک غم دارم

غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم

قاصدک غم دارم

غم من صحراهاست

افق تیره اوناپیداست

قاصدک دیگرازاین پس منم وتنهایی

وبه تنهای خود درهوس عیسایی!

وبه عیسایی خودمنتظرمعجزه ای غوغایی

قاصدک زشتم من زشت چون چهره ی سنگ خارا

زشت مانن زال دنیا

قاصدک حال گریزش دارم

میگریزم به جهانی که درآن پستی نیست

پستی ومستی وبدمستی نیست

میگریزم به جهانی که مراناپیداست

شایداین نیزفقط یه رویاست

نه از آشنا وفادیده ام

نه در باده نوشان صفادیده ام

زنامردمی ها نرنجددلم

که ازچشم خودهم خطادیده ام

به خاکستردل نگیردشراب

من ازبرق چشمی بلادیده ام

وفای تورانازم ای اشک غم

که در دیده عمری تورادیده ام

طبیبا مکن منعم از جام می

که درد درون رادوادیده ام

حریم خداشوچه شبهادلم

که خودرازعالم جدادیده ام

بیاتالیلی مجنون شویم افسانه اش بامن

بیابامن به شهرعشق روکن خانه اش بامن

بیاتاسربه روی شانه ی هم راز دل گوییم

اگرمویت چوروزم شدپریشان شانه اش بامن

مگودیوانه کو زنجیرگیسورا ز هم واکن

دل دیوانه ی دیوانه ی دیوانه اش بامن

دراین دنیای وانفسا حسرت زای بی فردا

خدایاعاشقان راغم مده شکرانه اش بامن

مگودیگرسمندردردل آتش نمیسوزد

توگرمم کن به افسون گرمی افسانه اش بامن

چه بشکن بشکنی دارد فلک درکارسرمستان

توپیمان بشکنی نشکستن پیمانه اش بامن

نام من عشق است

میشناسیدم؟

زخمی ام زخمی سراپا

میشناسیدم؟

باشماطی کرده ام راه درازی را.خسته ام !

میشناسیدم؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده رویم.من همان خورشیدتابانم

مشناسیدم؟

این چنین بیگانه ازمن روی مگردانید

درکف فرهادتیشه من نهادم من

من شکستم بیستون رامن

من همان مهربان سالهای دورم

رفته ام ازیادتان یامی شناسیدم؟

نام من عشق است میشناسیدم؟

حالاکه اومدم

بهم بگین که فراموش نشدم باشه؟

ه