شانه هایم راتکیه گاه گریه هایت میکنم اما ازیاد نبر

دراین روزهابی باران ودوری ودرد

هیچ شانه ای تکیه گاه رگبار گریه هایم نبود

هیچ شانه ای......!

دل من از تبار ديوارهاي کاهگلي است

ساده مي افتد، ساده می شکند، ساده مي ميرد

دل من تنها سخت می گرید

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني،ترابالهجه گل های نیلوفرصداکردم

توراازبين گلهايي كه در تنهاييم روييد،باحسرت جداکردم

ولي رفتي وبعدازرفتنت

باران چه معصومانه ميباريد،وبعدازرفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت،وبعد ازرفتنت رسم نوازش درغمي خاكستري گم شد وگنجشكي كه هرروزازكنارپنجره

با مهرباني دانه برميداشت؛تمام بالهايش غرق دراندوه غربت شد

وبعدازرفتن توآسمان چشم هايم خيس باران بودومن،بي توتمام هستي ام ازدست خواهد رفت

ومن درحالتي مابين اشك وحسرت وترديد،كنارانتظاري كه بدون پاسخ و سرد است،ومن دراوج پاييزي ترين ويراني يك دل،ميان غصه اي ازجنس بغض كوچك يك ابر،نميدانم چرا؟ شايد به رسم وعادت پروانگي مان باز،براي شادي وخوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعاكردم

همه می پرسند:چیست درهمهمه دلکش برگ؟

_نه به ابر،نه به آب،نه به برگ،نه به این آبی آرام بلند،نه به این خلوت خاموش کبوترها،نه به این آتش سوزنده که نغرید به جام.

:من به این جمله نمی اندیشم

توراجستم میان مرزهای خواب وبیداری

من اکنون درغروب انتظارم راه می پویم

توراهمچون حریفی درکران این شب تاریک می جویم

ودرپایان این شب زنده داریها ودرپایان آن چشم انتظاریها

درآن شب،درشب دیدار

غباری نرمترازآنچه درشبهای طوفانی

زرودی کشتزاران سفید پنبه برمی خاست

میان تپه های ماه تابی خواهم زد

ومن درپشت آن خیمه،بسان شعله ای درخرمن پنبه

ودرپایان آن شب،زپنهان گاه جنگل های خاموش خزان دیده،سویت

بازخواهم گشت

توراباچشم خواهم خواند

توراآوازخواهم داد

تورافریادخواهم کرد

آسمون هم واسه ماگریه می کرد ، دلامون پرشده بودازغم ودرد

حرف عشق من وتوبازی نبود ، کسی ازعاشقیمون راضی نبود

کسی باورنمی کرد ما عاشقیم ، حتی نازکترازشقایقیم

عشقمون روبه جنون کشیده بود ، مثل عشق ماکسی ندیده بود

من وتوشهره شهرمون شدیم ، پیش مردم لیلی ومجنون شدیم

اما هیچ کس نمی دونه به خدا ، ماکجا؟ لیلی کجا؟ مجنون کجا؟

دست سرنوشت برای لحظه ای ، لیلی ومجنون روبردروتپه ای

اما،ماخوب می دونیم یه لحظه هم ، نمی تونیم بمونیم کنارهم

یه روزی قصه عشق مادوتا ، می شه سرمشق تموم عاشقا

می خونن،می فهمن ازاین ماجرا ، عاشقایه روزمی شن ازهم جدا

مثل لیلی،مثل مجنون ، مثل شیرین،مثل فرهاد

مثل هرکس که بعداز ، من وتومیادبه دنیا

کاش در آسمان سکوتت لکه ابری بودم تا برای همه دل تنگی هایت می باریدم

بی شک رقص نفس هارابربام خانه ی قلبمان خواهیم دیداگر

آهنگ صداقت بنوازی

همیشه عاشق کسی باشیم که قلبی بزرگ داشته باشه

تاوقتی خواستیم وارد قلبش بشیم مجبورنباشیم خودمونوکوچیک کنیم

فراموش کن کسی روکه نمیتوبدست بیاری

به دست بیارکسی روکه نمیتونی فراموش کنی

جغدروی پشتبام بانگ اوگوید که شادی شدتمام

ناله ای آمدصدایی توی گوشم زنگ زد گوییاشخصی دگرمعشوقه ای راچنگ زد

نازمیکردبوسه میزد عشوه می آمدبرایش دست میزد گیسوانش

اوچه گفت ازمن برایش،کآنچه افتادم به پایش

گفت من هرگز تورادگرنخواهم،فرض کن من رفیق نیمه راهم

گفتی که مرادوست نداری گله ای نیست

ین منو عشق توولی فاصله ای نیست

گفتم کمی صبرکن .گوش به من کن

گفتی نه باید بروم حوصله ای نیست

پروازعادت خوبیست ولی حیف

تورفتی ودیگراثرازچلچه ای نیست

گفتی که کمی فکرخودم باشم وآنوقت

جزعشق تودرخاطرمن مشغله ای نیست

شاید آن روزکه سهراب نوشت:

تاشقایق هست زندگی بایدکرد

خبرازدل پردردگل یاس نداشت

بایداینطورنوشت:

هرگلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک ویاس

زندگی اجباریست

زندگی درگروء خاطره هاست

خاطره درگروء فاصله هاست

دلم گرفته ازآدم هایی که میگن دوستت دارم ولی معنی شونمی دونن!

ازآدم هایی که میخوان برای اونا باشی اما خودشون مال تونیستن!!

ازاونایی که زیربارون برات میمیرن ووقتی آفتاب میشه همه چیزیادشون میره!!!

کاش دردهکده عشق فراوانی بود،توی بازارصداقت کمی ارزانی بود

کاش اگرگاه کمی لطف به هم می کردیم،مختصربودولی ساده وپنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافرهرشب،روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریاکمی ازدردخودش کم می کرد،قرض می دادبه ماهرچه پریشانی بود

کاش به قشنگی پونه که پاسخ دادیم،رنگ رفتارمن وسخن توانسانی بود

مثل حافظ که پرازمعجزه والهام است،کاش رنگ شبهای ماهم کمی عزمانی بود

چقدرشعرنوشتیم برای باران،غافل ازآن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودیها،دل پرازصحبت این شاعرکاشانی بود

کاش دلهاپرازافسانه می شد،به یادش هم شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه دخترکان اینجا،نام گلهای پرازشبنم ایرانی بود

کاش چشمان پرازپرش مردم،کمترغرق این زندگی سنگی وسیمانی بود

کاش دنیای دل شبی ازشب ها،غرق هرچیزکه می خواهی ومی دانی بود

غمی درسینه ی غم هانهفته است

که میخواهد برافشاندبه دریا

چومیبیندکه ساحل زرف خسته ست

نگاه میداردآن رابازبردل

به جان ساحل آشفته اما

غمی دیگردراین دورخ گشاده ست

شفامیخواهدازآغوش دریا

کنارهم دوسرگردان دوغم خوار

خبرازدردیک دیگرندارند

یکی راآرزوی آب یکی خاک

درغاعشق راباورندارند

داغ ترین احساست را نصیب کسی کن که در سرد ترین لحظات به یاد توست

 وقتی صدای خرد شدنت زیر پای عابران

زیباترین صدای پاییز است

دیگر چه فرقی می کند

برگ سبز کدامین درخت باشی

من توراتجربه کردم ای خوب،گردایام مراهم پوساند،وپس ازدوره کوتاه

ندیدنها

درخیال توزمن هیچ نماند

این که تقصیرتونیست،لحظه هافاصله می اندازند

لحظه هامی بلعند،رفته هارادرخویش ، لحظه ها می دزدند،عشق

راازدلها

وتوآیا دیدی جای پای توبماند یک عمرروی شن های نمورساحل؟

وقتی دل، تنها کالایی ست که خدا شکسته آن را می خرد

پس چرا من به دست کسی که

دلم را شکست بوسه نزنم

خیلی تلخه ببینی یه آهواسیر پنجه های شیرشده

ولی سخت ترازاون وقتیه که

ببینی یه شیراسیرچشمای یه آهوشده

چگونه حالاته دختران

(باران) رابشناسیم

گاهی نازمیکنن

گاهی قهرمیکنن که لذت منتکشی رابچشند

گاهی به قدری عصبانی است که نبایدطرفش بروی

(واقعاقهرکرده)

گاهی دوست دارددررابطه باهمه چیزنظربدهداما....

گاهی نیازبه تمجیددارن

گاهی بیش ازحداحساساتی میشوندکه....

ای که تقدیرتورادورزمن ساخت سلام

نامه ای دارم ازفاصلها

چندشب بودکه من خواب تورومیدیدم

خواب دیدم که فراری هستی می گریزی ازشهر

پاسبانان همه جاعکس تورامیکوبند

جارچی ها همه نام تورامیخوانند

درهمه کوی گذرهمه جاغصه ی تبعیدتوبود

مردم وتیرتفنگ

اسب هایی چالاک

متهم قاتل گل های سفید

جایزه یک گل رز

وتومیدانی من عاشق گل های رزم

دوست دارم بنویسی به کجاخواهی رفت

مردم شهرچرادرپی تومیگردنن

نگرانت شده ام!!!

بی جوابم مگذار.....

پشت پاکت بنویس

متهم قاتل گلهای سفید

وتومیدانی من عاشق گلهای رزم..............

کاش به زمانی برگردم که تنها غم زندگیم شکستن نوک مدادم بود....

سرکلاس ریاضی معلم دوخط موازی روی تخته کشید

خط پایینی نگاهی به خط بالایی کردوعاشقش شد

خط بالایی هم که برق نگاه اورادید عاشق شد

درهمین هنگام معلم فریادزد